Microsoft Plus! to zestaw dodatków do systemów operacyjnych Windows, po raz pierwszy ogłoszony 31 stycznia 1994. Microsoft zakończył produkcję dodatków Plus! wraz z wydaniem systemu Windows Vista.
Microsoft Plus! for Windows 95 wymagał przynajmniej procesora 80386 i 4 MB RAM. Dodatek ten zawierał grę Pinball, przeglądarkę internetową Internet Explorer 1.0, program do kompresji DriveSpace 3 i motywy pulpitu. Task Scheduler został nazwany w późniejszych wersjach Windows System Agent.
Microsoft Plus! for Kids! wydany w 1997 roku dla dzieci poniżej 12 roku życia. Zawierał 3 nowe aplikacje: Talk It! (syntezator mowy), Play It! i Paint It! (program graficzny). Zawierał także nowe cliparty, czcionki, motywy pulpitu i program do kontroli rodzicielskiej dla Internet Explorer.
Microsoft Plus! for Windows 98 to druga wersja Microsoft Plus!, która zawierała nowe motywy oraz wygaszacze ekranu.
Microsoft Plus! Game Pack: Cards & Puzzles wydany dla systemu Windows Me. Zawierał Microsoft Entertainment Pack: The Puzzle Collection – kolekcję 10 różnych gier i Microsoft Bicycle Card Collection – kolekcję 12 gier karcianych oraz wersję próbną gry Microsoft Pandora’s Box.

Największą i najbardziej kontrowersyjną zmianą w stosunku do poprzednich wersji było ukrycie dostępu do DOS-u w trybie rzeczywistym (brak opcji „Tylko wiersz poleceń” w menu startowym). Dopiero za pomocą nieoficjalnych łatek dostępnych w Internecie można było przywrócić ten dostęp. Miało to świadczyć o dojrzewaniu systemu Windows, uważanego przez wielu sceptyków za prymitywną nakładkę graficzną na system DOS i jednocześnie scalić system. System nie oferował zaawansowanych narzędzi administracyjnych (w porównaniu z Windows 2000). Zaopatrzono go natomiast w mechanizm SSDP (Universal Plug and Play), nieobecny w poprzednich wersjach (w którym szybko odkryto luki w zabezpieczeniach) i nie instalowany podczas domyślnej instalacji.
Nowy system odziedziczył po Windows 98 program Windows Update, lecz rozszerzono go o przydatną dla początkujących użytkowników funkcję – Aktualizacje Automatyczne. W Panelu Sterowania pojawiła się ikona ustawień aktualizacji, gdzie użytkownik wybierał czy aktualizacje krytyczne mają być pobierane w tle. Domyślne ustawienie to „włącz Aktualizacje Automatyczne”. Rozwiązanie miało zwiększyć bezpieczeństwo systemu, lecz producent z biegiem czasu wydawał coraz mniej aktualizacji dla Windows Me. Funkcja Aktualizacji automatycznych została wprowadzona do systemu Windows XP i dodana do systemu Windows 2000 wraz z Service Packiem.

Windows Me (Millennium Edition, Windows ME, nazwa kodowa Georgia) to hybrydowy 16/32-bitowy system operacyjny z graficznym interfejsem użytkownika (GUI), wyprodukowany przez firmę Microsoft. Jego premiera miała miejsce 14 września 2000 roku. Windows Me to kontynuacja linii 95/98. Zmiany w stosunku do poprzednich wersji Windows polegają m.in. na dołączeniu programu Internet Explorer i Outlook Express w wersji 5.5 oraz pakietu Windows Media, w którego skład wchodzą: Windows Media Player 7 (wmplayer.exe), Windows Movie Maker (moviemk.exe) i Windows DVD Player (dvdplay.exe). Wraz z tymi programami użytkownik otrzymywał przewodniki po dodatku Windows Media (stworzone w technologii HTA), dostępne przez łatwe w obsłudze Centrum pomocy i obsługi technicznej (helpctr.exe dostępnym w menu Start lub jako lokacja hcp:/// w przeglądarce Internet Explorer). Większość tych programów można było ściągnąć za darmo z Internetu. W systemie duży nacisk położono na wygodę i łatwość obsługi systemu, lecz często z miernym rezultatem – Centrum Pomocy jest niedopracowanym programem (nie zawsze było w stanie znaleźć rozwiązanie problemu użytkownika, a na dodatek wykryto w nim lukę bezpieczeństwa).

Windows 98 (nazwa robocza Memphis, numer wersji 4.1) to 32-bitowy system operacyjny z graficznym interfejsem użytkownika firmy Microsoft. Jego premiera miała miejsce 25 czerwca 1998. System w dużej mierze opiera się na Windows 95, ale zawiera poprawioną (lub dodaną) obsługę standardów takich jak USB, MMX i AGP. Windows 98 obsługuje system plików FAT32, wprowadzony już w wersji 95 OSR2. Dodano obsługę wielu monitorów, WebTV. Dodatkową nowością jest większe zintegrowanie przeglądarki internetowej Internet Explorer z interfejsem użytkownika, tzn. Active Desktop. Microsoft po raz pierwszy dla Windows 98 udostępnił darmową usługę Windows Update, służącą do aktualizacji systemu.
W maju 2009 system Microsoft Windows 98 był zainstalowany na 0,16% komputerów. Podobne dane dla Polski wskazują na poziom około 0,4%. System Windows 98 SE (Second Edition, czyli druga edycja) ukazał się 10 czerwca 1999. Dodano m.in. nową wersję Internet Explorer, program NetMeeting, możliwość współużytkowania jednego połączenia internetowego (Internet Connection Sharing), obsługę napędów DVD-ROM i funkcję wielu użytkowników.

Microsoft Windows 95 (nazwa kodowa Windows 4.0 i Chicago) to system operacyjny wyprodukowany przez Microsoft Corporation, którego oficjalna premiera miała miejsce 24 sierpnia 1995. Swą nazwę zawdzięcza systemowi okien (ang. windows), które są głównym elementem graficznego interfejsu użytkownika tego systemu operacyjnego.
Windows 95 jest połączeniem interfejsu użytkownika wywodzącego się z Windows 3.11 oraz systemu operacyjnego MS-DOS. W systemie Windows 95 pojawiło się kilka elementów interfejsu, które stały się charakterystyczne dla Windows do dzisiaj: m.in. przycisk Start, pasek zadań i ikona Mój komputer.
Od wersji OSR1 Windows 95 był dostarczany z możliwą do odinstalowania przeglądarką internetową Internet Explorer. Do wersji OSR 2.5 na oddzielnym nośniku dołączano Internet Explorera 4.0, który dawał możliwość integracji przeglądarki z systemem. Automatyczna instalacja przeglądarki razem z systemem w domyślnej konfiguracji stała się przyczyną do wytoczenia przeciw Microsoftowi procesu antymonopolowego. Sukces Windows 95 był wynikiem zakrojonej na wielką skalę kampanii marketingowej Microsoftu. Podczas premiery Windows 95 The Rolling Stones zagrali utwór „Start Me Up”.

CHKDSK to program firmy Microsoft dostępny w systemach operacyjnych DOS OS/2 i Microsoft Windows, weryfikujący logiczną spójność systemu plików na twardym dysku lub dyskietki. Działanie chkdsk jest analogiczne do działania polecenia fsck w Uniksie. We wszystkich współczesnych systemach Microsoft Windows, CHKDSK umie ponadto znaleźć uszkodzone sektory. W starszych systemach robił to SCANDISK. Poza sprawdzeniem, CHKDSK umie również poprawiać różne błędy związane z systemem plików. W przypadku konieczności poprawienia błędów na dysku systemowym, CHKDSK uruchamiany jest po restarcie komputera, przed startem środowiska graficznego. CHKDSK może być uruchamiany z Windows Shell, Windows Command Prompt lub Windows Recovery Console.
SCANDISK to program narzędziowy Microsoftu, dostępny w systemach MS-DOS i Windows, umożliwiający sprawdzanie dysku twardego w poszukiwaniu błędów. W systemie Windows 2000 zastąpiony narzędziem CHKDSK. Począwszy od Windows 95, ScanDisk automatycznie uruchamia się po niewłaściwym zamknięciu systemu. Za jego pomocą możliwe jest sprawdzenie powierzchni nośnika danych w celu odnalezienia ewentualnych błędów oraz ich naprawienia.

W przypadku systemu plików (który też jest pewnego rodzaju bazą danych) transakcje mogą być realizowane poprzez wbudowany w system obsługi plików mechanizm księgowania, który gwarantuje stabilność struktury plików, nawet w sytuacji zawieszenia całego systemu operacyjnego. Sam zapis do plików nie jest najczęściej wykonywany transakcyjnie, gdyż byłoby to zbyt kosztowne rozwiązanie. Istnieją jednak metody transakcyjnego zapisu danych do systemu plików. Przykład prostej procedury transakcyjnej w systemach plikowych:
Zapis pliku tymczasowego, w którym znajdują się nowe dane. W przypadku zawieszenia systemu operacyjnego w tej fazie pozostaje nienaruszony stary plik.
Skasowanie starego pliku. W przypadku zawieszenia systemu przed skasowaniem pozostają oba pliki. W przypadku zawieszenia po kasowaniu pozostaje plik tymczasowy z nowymi danymi, które można zapisać we właściwym miejscu po odzyskaniu kontroli nad systemem.
Zmiana nazwy pliku tymczasowego na plik właściwy, która kończy transakcję.
Wynika z tego, że aby końcowy efekt był poprawny, transakcja musi wykonać się w całości albo wcale.

Transakcja to zbiór operacji na bazie danych, które stanowią w istocie pewną całość i jako takie powinny być wykonane wszystkie lub żadna z nich. Warunki jakie powinny spełniać transakcje bardziej szczegółowo opisują zasady ACID (Atomicity, Consistency, Isolation, Durability – Atomowość, Spójność, Izolacja, Trwałość). Przykładem transakcji może być transakcja bankowa jaką jest przelew. Muszą tu zostać dokonane 2 operacje – zabranie pieniędzy z jednego konta oraz dopisanie ich do drugiego. W przypadku niepowodzenia żadna z tych operacji nie powinna być zatwierdzona, gdyż zajście tylko jednej powodowałoby nieprawidłowości w bazie danych (pojawienie się lub zniknięcie pieniędzy). Transakcja składa się zawsze z 3 etapów: rozpoczęcia, wykonania oraz zamknięcia. W systemach bazodanowych istotne jest, aby transakcja trwała jak najkrócej, ponieważ równolegle może być dokonywanych wiele transakcji i część operacji musi zostać wykonana w pewnej kolejności. Każdy etap transakcji jest logowany, dzięki czemu w razie awarii systemu (dzięki zawartości logów), można odtworzyć stan bazy danych sprzed transakcji, która nie została zamknięta.

Algorytmy kompresji używają pewnych modeli prawdopodobieństwa. Są generalnie 2 systemy: modele statyczne i modele adaptywne. Modele statyczne, jeśli nie są znane z góry, są przesyłane przed właściwymi danymi. Koszt przesłania takiego modelu jest bardzo duży i wymusza stosowanie wyłącznie bardzo prostych modeli. To powoduje, że modele statyczne rzadko są stosowane. Kompresory są tutaj zwykle znacznie bardziej złożone niż dekompresory. Modele adaptywne są tworzone w miarę przetwarzania danych. Kompresor i dekompresor używają tego samego algorytmu do nanoszenia zmian na model w miarę napływania danych. W tym przypadku złożoność kompresorów i dekompresorów jest zwykle, choć nie zawsze, podobna. Wadą modeli adaptywnych jest to, że na początku model ten znacznie odbiega od optymalnego. Jednak możliwość stosowania modeli o dowolnej złożoności, możliwość używania różnych modeli do różnych obszarów kompresowanych danych oraz brak potrzeby przesyłania modelu sprawia, że właściwie całkowicie wyparły one modele statyczne.
Czasami, np. w algorytmie PNG, stosowane są modele pośrednie.

Kompresja danych polega na zmianie sposobu zapisu informacji tak, aby zmniejszyć redundancję i tym samym objętość zbioru. Innymi słowy chodzi o wyrażenie tego samego zestawu informacji, lecz za pomocą mniejszej liczby bitów. Działaniem przeciwnym do kompresji jest dekompresja. Kompresja dzieli się na bezstratną – w której z postaci skompresowanej można odzyskać identyczną postać pierwotną oraz stratną – w której takie odzyskanie jest niemożliwe, jednak główne właściwości, które nas interesują, zostają zachowane, np. jeśli kompresowany jest obrazek, nie występują w postaci odtworzonej widoczne różnice w stosunku do oryginału. Pomimo to może się już nie nadawać zbyt dobrze np. do dalszej przeróbki czy do wydruku, gdyż w tych zastosowaniach wymaga się zachowania innych właściwości. Algorytmy kompresji dzieli się na algorytmy zastosowania ogólnego oraz algorytmy do danego typu danych. Z definicji nie istnieją algorytmy kompresji stratnej zastosowania ogólnego, ponieważ dla różnych typów danych konieczne jest zachowanie różnych właściwości. Np. kompresja dźwięku używa specjalnego modelu psychoakustycznego, który nie ma sensu w zastosowaniu do obrazu, poza bardzo ogólnymi przesłankami dotyczącymi sposobu postrzegania rzeczywistości przez człowieka.