Według numeru wersji wpisanego w nagłówku woluminu NTFS, system ten miał dotychczas wersje o następującej numeracji wewnętrznej:
- 1.0 – wersja NTFS używana przez Windows NT 3.1 wydanego w połowie 1993 roku,
- 1.1 – wersja NTFS używana przez Windows NT 3.5 wydanego jesienią 1994 roku,
- 1.2 – wersja NTFS używana przez Windows NT 3.51 (połowa 1995 roku) oraz Windows NT 4,
- 3.0 – wersja NTFS używana przez Windows 2000,
- 3.1 – wersja NTFS używana przez Windows XP, Windows Server 2003, Windows Vista i Windows 7.
Jest to numeracja używana w oficjalnej dokumentacji Microsoftu. Często spotyka się nieformalną numerację zgodną z wewnętrznym numerem wersji Windows, w którym dana wersja NTFS się pojawiła. Przykładowo dla NTFS używanego w Windows NT 3.51 i 4.0 podaje się numer wersji 3.5, dla Windows 2000 używa się określenia NTFS 5 itd. Przy instalacji Windows 2000 lub późniejszego Windows na komputerze, na którym istnieją już woluminy NTFS, wszystkie wolumeny zostają przenumerowane do wersji używanej przez właśnie instalowaną wersję Windows lub pozostawione w niezmienionej postaci, jeśli napotkane przez instalator woluminy są późniejszej wersji.

Przykładowe możliwości NTFS to księgowanie – (od NTFS 3.0 w Windows 2000); wewnętrzny dziennik zmian znacząco poprawia ochronę danych przed błędami zapisu; wspomaga przy tym działanie narzędzi dyskowych, takich jak CHKDSK, szyfrowanie plików i katalogów, przy pomocy nakładek tworzących EFS – Encrypting File System – nie jest jednak możliwe zaszyfrowanie plików systemowych; od Windows XP, podsystem EFS dostępny jest tylko w wersjach Professional lub wyższych (i ich odpowiednikach, np. Vista Business); nie jest dostępny w wersjach Home i ich derywatach; EFS nie jest przeznaczony do szyfrowania prywatnych danych na komputerach domowych, a raczej do ochrony danych w systemach o wielu użytkownikach w środowiskach korporacyjnych, szczególnie w domenach Windows 2000 i Windows Server 2003; wersja EFS używana przez Windows 2000 różni się od wersji używanej w późniejszych wersjach Windows i jest z nimi niezgodna. Inna cecha to kompresja danych „w locie”; pliki kompresowane przy pomocy wbudowanych funkcji NTFS nie mogą być szyfrowane przy pomocy EFS i odwrotnie, prawa dostępu dla grup i użytkowników – dostęp do tej funkcji jest ograniczony w Windows XP Home Edition i późniejszych; pełne wykorzystanie praw dostępu, wraz z możliwością wykonania inspekcji praw dostępu z zapisem do dziennika, możliwe jest w Windows 2000 (wszystkie wersje dla komputerów PC), Windows XP Professional, Windows Server 2003 i nie-domowych wersjach Windows Vista oraz transakcyjność – (od Windows Vista) pozwala na wykonywanie transakcyjnych operacji na systemie plików. Transakcje są optymalizowane tak, aby czas ich zamknięcia był jak najkrótszy, dzięki czemu w normalnych warunkach nie stanowią dodatkowego obciążenia. Transakcje mogą obejmować wiele plików i pozostawać dowolnie długo otwarte.

NTFS to standardowy system plików systemu Microsoft Windows NT i jego następców (Windows 2000, Windows XP, Windows Server 2003, Windows Vista, Windows Server 2008 i Windows 7).
NTFS wywodzi się od systemu plików HPFS, opracowanego przez Microsoft i IBM dla systemu OS/2. Został wprowadzony w celu zastąpienia starszego FAT-u, używanego w MS-DOS. Zaczerpnięte z HPFS ulepszenia w stosunku do FAT-u obejmują obsługę metadanych oraz dodanie struktur poprawiających szybkość pracy z dużą liczbą plików oraz dyskami o dużej pojemności. Dalsze ulepszenia (w stosunku do HPFS) polegają na wprowadzeniu listy kontroli dostępu (ACL) i dziennika operacji dyskowych (ang. journal).
Ponadto NTFS nie ma tak ostrego ograniczenia dotyczącego maksymalnego rozmiaru pliku (do 4GB w FAT), co umożliwia na przykład przechowanie obrazu płyty DVD na dysku twardym, bez dzielenia go na mniejsze pliki.
Maksymalny rozmiar pliku to: teoretycznie: 16 EB – 1 KB (264 B – 1 KB), W implementacji: 16 TB – 64 KB (244 B – 64 KB). Maksymalny rozmiar partycji to: teoretycznie: 264 klastrów – 1 klaster, w implementacji: 256 TB – 64 KB (232 klastrów – 1 klaster).

W systemie DOS istnieje 6 atrybutów pliku. Tylko do odczytu – chroni pliki przed zmianą, usunięciem czy przeniesieniem. Ukryty – ukrywa pliki w widoku katalogu je zawierającym. Systemowy – przydzielony dla plików wykorzystywanych przez system operacyjny i należących do tego systemu. Archiwalny – atrybut pliku archiwalnego. Katalog – oznacza, że plik jest katalogiem. Volume – oznacza, że jest to tylko etykieta wolumenu.

Dodatkowo, w systemach Windows obsługujących partycje NTFS używane są atrybuty. Szyfrowany – oznacza, że podczas zapisu zawartość pliku jest szyfrowana, a podczas odczytu deszyfrowana w sposób niewidoczny dla użytkownika. Zabezpiecza to przed nieautoryzowanym dostępem do danych w nim zawartych. Skompresowany – oznacza, że podczas zapisu, zawartość pliku jest kompresowana i tak zapisywana na zewnętrznym nośniku pamięci, a podczas odczytu dekompresowana w sposób niewidoczny dla użytkownika. Taki plik potrzebuje mniej miejsca do zapiania jego zawartości. Offline – oznacza, że zawartość pliku może nie być dostępna w systemie plików i znajdować się w innym miejscu. Tymczasowy – oznacza, że w miarę możliwości, system operacyjny powinien przechowywać plik w pamięci zamiast na dysku, dzięki czemu dostęp do pliku będzie znacznie szybszy.

Plik to zbiór danych o skończonej długości, posiadający szereg atrybutów i stanowiący dla użytkownika systemu operacyjnego całość. Nazwa pliku nie jest częścią tego pliku, lecz jest przechowywana w systemie plików.

Pliki dzieli się na kilka typów. Katalogi (stosuje się też nazwy foldery lub teczki), czyli pliki zawierające spis odwołań do innych plików (w tym także do katalogów), dowiązania symboliczne – (ang. symbolic link) odwołanie do innego pliku; większość operacji na tego typu plikach będzie w rzeczywistości wywoływane na plikach, na które one wskazują, kolejki FIFO (ang. First In, First Out, w skrócie FIFO), gniazda (ang. sockets), strumienie danych itd. – realizujące bardziej złożone zadania, występują nie w każdym systemie, pliki wykonywalne (ang. executable files), skrypty (ang. scripts), pliki wsadowe (ang. batch files) – zawierające program do wykonania lub polecenia dla interpretera (często powłoki). Ponadto system DOS rozróżnia pliki: tekstowe – dane zapisane w formie kodów ASCII łącznie z kodami sterującymi urządzeniami (np. drukarka, terminal, ekran) do których mają być wysłane, binarne – pozostałe pliki. W systemach uniksowych pliki binarne i tekstowe są tożsame.

Digital Equipment Corporation (DEC) to amerykańska firma informatyczna założona w 1957 r. przez Kena Olsena.

Pierwszy producent minikomputerów (PDP-5 rok 1963) i 32-bitowych procesorów (VAX rok 1977).Nazwa handlowa to Digital.

Digital Equipment Corporation to konstruktor 64-bitowych procesorów RISC Alpha (1991). Do lat 90. firma działała prawie w każdej dziedzinie rozwiązań informatycznych.

Digital w połowie lat 70. w połączeniu z firmami Xerox i Intel podjął prace nad opracowaniem zestawu wspólnych standardów w komunikacji między urządzeniami. Tak zrodziła się idea Ethernetu. Standardy te i oparte na nich produkty stały się znane pod nazwą DIX Ethernet, gdzie określenie DIX jest zlepkiem pierwszych liter trzech wymienionych firm. W latach 80. powstała druga wersja standardu znana jako DIX Version 2 (DIXv2). Ten standard definiował protokoły i fizyczne szczegóły sieci, która rozpowszechniła się pod nazwą 10BASE5. Niedługo po opublikowaniu tego standardu prace nad Ethernetem zostały przejęte i kontynuowane przez instytut IEEE.

W 1998 roku po przejęciu przez Compaqa firma przestała istnieć, jednak linia procesorów i komputerów była nadal rozwijana. Od 2002 sam Compaq jest częścią koncernu Hewlett-Packard.

Hewlett-Packard Company (HP), to amerykańska firma informatyczna z siedzibą w Palo Alto w Kalifornii. W 2010 roku druga pod względem obrotów największa firma informatyczna świata. Producent m.in. komputerów osobistych, serwerów, drukarek i urządzeń poligraficznych oraz dostawca usług IT. W 1999 z HP wyodrębniono działy produkujące elektroniczny sprzęt pomiarowy, podzespoły oraz sprzęt medyczny i naukowy, formując osobną spółkę Agilent Technologies. W 2002 firma przejęła konkurenta Compaq Computer. W roku 2010 firma zatrudniała na całym świecie ok. 324 tys. osób.

Firma została założona w styczniu 1939 roku przez absolwentów uniwersytetu Stanford Williama Hewletta i Dave’a Packarda w garażu (to stało się źródłem legendy „firm, które zaczynały w garażu”) w Palo Alto w Kalifornii w USA (Krzemowa Dolina), gdzie mieści się obecnie główna siedziba spółki. Ich pierwszym produktem był precyzyjny oscylator dźwiękowy, model 200A. Innowacją było użycie jako rezystora żarówki. Pozwoliło to im sprzedawać Model 200A za jedyne 54,40 $, podczas gdy konkurencja mniej stabilne wersje sprzedawała za 200 USD. Jednym z pierwszych klientów był Walt Disney, który kupił osiem sztuk Modelu 200B do testów systemu Fantasound (dźwięku stereofonicznego) przy tworzeniu filmu Fantasia.

Itanium to procesor klasy IA-64, opracowany przez firmy Hewlett-Packard i Intel.
Jego pierwsza wersja, ukazała się w czerwcu 2001 roku. Wykonana była w technologii 180 nm, taktowana zegarem 733 lub 800 MHz. Dostępne były dwie wersje: z 2 MB i z 4MB pamięci cache L3. Ceny wahały się w granicach od 1200 do 4000 USD.

Mimo to wydajność tych procesorów była zawodem. W trybie IA-64 procesory Itanium osiągały niewiele lepsze wyniki, niż procesory klasy x86. W przypadku kodu x86 wydajność Itanium była wyjątkowo niska, wynosiła ok. 1/8 tego, co osiągały procesory x86. Głównym problemem Itanium była jednak bardzo wysoka częstotliwość pracy trzeciopoziomowej pamięci cache, co sprawiało, że pozostały do wykorzystania transfer był znacznie zmniejszony.
Jego następcą jest Itanium 2.

Itanium 2 to procesor klasy IA-64 produkowany przez firmę Intel będący następcą jednostki serwerowej Itanium.

Celeron to rodzina procesorów firmy Intel przeznaczona na rynek niskobudżetowy. Nazwa pochodzi z łac. celer, czyli szybki. Cechą charakterystyczną tych procesorów w porównaniu do procesorów Pentium jest mniejsza ilość pamięci podręcznej. Przekłada się to na znaczne zmniejszenie ceny takich układów, ponieważ produkcja pamięci SRAM (stanowiącej pamięć podręczną) jest stosunkowo droga.

15 kwietnia 1998 seria zapoczątkowana została słabymi procesorami opartymi o jądro Covington na gniazdo Slot 1– choć świetnie nadawały się do podkręcania, to zupełny brak pamięci podręcznej drugiego poziomu (L2 cache) bardzo negatywnie odbijał się na ich wydajności. Wyprodukowano tylko dwa modele procesorów Celeron z jądrem Covington – pierwszy o taktowaniu 266 MHz (4.0×66), drugi zaś o taktowaniu 300 MHz (4.5×66). W związku z tym, że niewiele później na rynku pojawił się Celeron z jądrem Mendocino mający również 300 MHz, „nowy” procesor z jądrem Mendocino zaczęto określać mianem Celerona 300A (litera A oznaczała, że jest to właśnie Mendocino, a nie stary Covington).

Do procesorów zaprojektowanych bezpośrednio przez AMD należą następujące generacje układów

Sempron to rodzina niskobudżetowych procesorów produkowana od 2004 roku. Zastąpiła rodzinę Duron. Powstały wersje 32-bitowe oraz 64-bitowe należące do wszystkich serii procesorów AMD od K7 wzwyż. Istnieje również odmiana procesorów przeznaczona dla laptopów pod nazwą Mobile Sempron.

Athlon 64 to rodzina procesorów tworzona od 2003 roku należąca do serii K8. Dzięki technologii AMD64 obsługiwała jednocześnie instrukcje 32-bitowe oraz 64-bitowe. Zastosowano w nich wbudowany kontroler pamięci, a rdzeń został dla bezpieczeństwa osłonięty miedzianą płytką. Do rodziny należą układy z serii Athlon Neo przeznaczone dla supercienkich komputerów.

Opteron to rodzina procesorów przeznaczonych do serwerów i klastrów komputerowych należąca do serii K8. Posiadają zintegrowany kontroler pamięci DRAM, interfejs HyperTransport. Są wykonane w wieloprocesorowej architekturze NUMA. Są budowane od 2003 roku.

Athlon 64 X2 to pierwsza rodzina dwurdzeniowych procesorów AMD tworzona od 2005 roku. Jako jedyne należą do rodziny K9. Obsługują instrukcje SSE3, wykonuje się je w technologii 90 nm lub 65 nm. Rozwinięciem tej rodziny są procesory Athlon X2.